آبی‌تر از اقیانوس (روایت‌هایی از دل تجربه‌های 1 مربی کودکان اتیسم)

سال هایی که کنار کودکان اتیسم گذشت، برای من شبیه سفری به درون بود؛ سفری که در آن فهمیدم آموزش، تنها انتقال دانسته‌ها نیست، بلکه نوعی حضور انسانی است. یاد گرفتم که گاهی باید سکوت کرد تا دیگری بتواند شنیده شود و هر حرکت کوچک او دیده و احساس شود. سکوت، فضایی می‌سازد برای کشف جهان ذهنی کودک و درک احساسات و نیازهایش. وقتی در کنار کودکی هستیم که کلام ندارد، سکوت ما تبدیل به ابزار اصلی برای ارتباط می‌شود و گوش دل ما می تواند پیام هایی را دریافت کند که هیچ گفتاری قادر به انتقال آن نیست.